Een slechte fiscale en sociale wind waait over België.

Aan het einde van dit eerste regeringsjaar, en ondanks het immense respect dat ik heb voor onze Eerste Minister, wiens taalgebruik steeds zonder enige fiscale dubbelzinnigheid is geweest (en wiens houding in het dossier Euroclear voorbeeldig is jegens de Duitsers), deel ik diverse bedenkingen die overeenkomen met alles wat ik om me heen hoor en die betrekking hebben op een diepe wrevel over de valse beloften van belastingverlagingen.

> Allereerst is de stijging van het netto maandsalaris een illusie. Het Planbureau had dit al aangegeven, en hoewel het narratief is geworden «500 euro netto/maand verschil» met zij die werkloos zijn, zal deze fiscale belofte ten koste van laatstgenoemden worden nagekomen. Toevallig denkt men dat deze werklozen zullen bijdragen tot groei en welvaart in het land, maar de NBB zelf rekent slechts op 10% tot 15% hertewerkstelling van deze bijna 200.000 werklozen. Alle maatregelen ter flexibilisering van arbeid zijn gunstig voor Vlaanderen, dat dicht bij volledige tewerkstelling ligt, maar ineffectief in Wallonië.

> Vervolgens zijn zeer veel belastingen heimelijk verhoogd, en zullen blijven stijgen omdat het begrotingstekort zeer slecht blijft. Dit is des te meer het geval omdat de regering heeft overdreven wat men noemt de terugvloeffecten, dat zijn de positieve effecten van fiscale stimulansen, waarvan ik eerlijk gezegd moeite heb ze te identificeren. Het is trouwens erg moeilijk om terugvloeffecten te verkrijgen bij een vergrijzende bevolking.

> Verder wordt er met talrijke maatregelen (waaronder gedeeltelijke indexsprongen, pensioenkortingen, enz.) gezegd dat men de sociale zekerheid wil redden. Maar dat zou slechts waar zijn indien het bespaarde geld zorgvuldig in reserve werd gehouden om deze vergrijzing te financieren. Dat is echter niet het geval.

> En uiteindelijk is het gevaar dat ik zie dat men denkt een werkloosheidsprobleem op te lossen door uitsluitingen die niet zullen leiden tot groei, terwijl de meervoudige belastingverhogingen het punt van niet-meewilligheid tot belastingbetaling gaan bereiken, of zelfs wantrouwen jegens de staat.

En we zullen nog belastingen zien stijgen vóór het einde van deze legislatuur, zonder enig sociaal of burgerlijk voordeel.

Wat dus moet gebeuren, is de Belgen nemen zoals ze zijn, namelijk intelligente mensen.

Oh ja, nog één ding: ik vrees dat we het meest belaste land van Europa blijven, en misschien wel van de wereld.

In het belang van zijn optimale verspreiding bieden wij u een automatische vertaling van dit artikel met behulp van kunstmatige intelligentie.​

De Stichting is niet verantwoordelijk voor de kwaliteit en de nauwkeurigheid van deze machinevertaling.

Dit artikel is oorspronkelijk in het Frans geschreven, dus het is de franse versie waarnaar in alle gevallen moet worden verwezen

​